Kraina zabaw

Wykaz tekstów z działu ‘Na pogodny wieczór’ :)

Ilość uczestników: parzysta, co najmniej 6 (po trzech w drużynie)
Potrzebne materiały: papier i długopisy
Wiek uczestników: 7 lat i więcej (zależne od umiejętności pisania)

Przebieg zabawy:

Tworzymy z uczestnikami parzyste drużyny. W pewnej odległości kładziemy rekwizyty (po komplecie na drużynę) i zaczynamy zabawę. Na umówiony znak jedna osoba z drużyny biegnie do swojej kartki pisze jakiś wyraz i wraca na koniec rzędu. Każda następna osoba dopisuje wyraz, który musi się wiązać z poprzednim tak, by powstało zdanie. Zabawa może być prowadzona na czas. Wygrywa ta drużyna, która najszybciej utworzy najciekawsze zdanie.

Ilość uczestników: najlepiej parzysta (bez wodzireja), 4 i więcej
Potrzebne materiały: spostrzegawczość, refleks
Wiek uczestników: 6 lat i więcej

Przebieg zabawy:

Zabawa polega na naśladowaniu wodzireja, który powinien stać w miejscu dobrze widocznym dla wszystkich. Wyciąga przed siebie lewą rękę, która symbolizuje lustro wody. Prawa ręka natomiast symbolizuje rybkę. Jeżeli prowadzący rybką (prawą ręką) ruchem półkolistym „wyskoczy” nad wodę (lewą rękę), wszyscy muszą klasnąć. Gdy natomiast „wskoczy pod wodę” klaskać nie wolno. Kto się pomyli odpada, a ostatni gracz wygrywa i prowadzi grę dalej.

Ilość uczestników: parzysta, 4 i więcej
Potrzebne materiały: jabłko
Wiek uczestników: 5 lat i więcej

Przebieg zabawy:

Do zabawy potrzebujemy zespoły, składające się z dwóch osób. Ilość zespołów jest dowolna. Zabawa polega na tym, aby dany zespół uporał się ze swoim jabłkiem, zjadając je. Owoc wisi nad jednym z zawodników, trzymany przez drugiego za nitkę przywiązaną do ogonka. Wygrywa ta drużyna, która pierwsza upora się z jabłkiem. Aby zabawa trwała dłużej można, ustalić, że każdy z pary musi zjeść jabłko.

Ilość uczestników: co najmiej 7
Potrzebne materiały: refleks
Wiek uczestników: 4 lata i więcej

Przebieg zabawy:

Wodzirej rozpoczyna zabawę od słów: „Każde zwierzę, co ma pierze, fruwa”. Następnie wymienia nazwę zwierzęcia lub przedmiotu i jednocześnie podnosi ręce tak, jakby fruwał. Wszyscy uczestnicy zabawy (stojąc w luźnej grupie) muszą powtórzyć ten ruch. Jeśli zostanie wywołane zwierzę lub przedmiot, które nie fruwa (np. krowa), nikt z uczestników nie powinien podnieść rąk. Aby zmylić, wodzirej cały czas wykonuje ruch latania. Kto się pomyli i podniesie ręce daje fant albo odpada. Można również dla utrudnienia orientacji modulować głos.

Ilość uczestników: 3 i więcej
Potrzebne materiały: kartka, długopis, wyobraźnia
Wiek uczestników: 4 lata i więcej (i ktoś, kto potrafi pisać)

Przebieg zabawy:

Zabawa polega na wspólnym ułożeniu bajki. Wszyscy siedzą w kręgu. Każda osoba ma prawo do wypowiedzenia jednego słowa, które zostanie zapisane przez kronikarza. Kolejne słowo wypowiada następna osoba, dalsze znowu następna itd. Ważne jest, aby słowa były dobierane na zasadzie skojarzeń. Wtedy powstaje ciekawsza i śmieszniejsza bajka. Na końcu zabawy (a może ona trwać długo) odczytujemy naszą opowieść.

Ilość uczestników: co najmniej 3
Potrzebne materiały: widelec, nóż, talerzyk, kurtka (lub sweter) i inne części garderoby np. szal, czapka, rękawiczki, kostka do gry, pyszna czekolada.
Wiek uczestników: 8 lat i więcej

Przebieg zabawy:

W zabawie mogą brać udział wszyscy zainteresowani, również ci, którzy dla kawałka czekolady zrobiliby wszystko. Na krześle lub (najlepiej) kocu kładziemy talerz, na nim nie rozpakowaną czekoladę, a obok sztućce. W innym miejscu układamy te części garderoby, którymi dysponujemy. Każdy z uczestników rzuca kostką, a w momencie, gdy wyrzuci szóstkę wstaje ze swego miejsca, ubiera na siebie rzeczy, np. rękawiczki, w których próbuje otworzyć smakołyk i za pomocą widelca i noża kroi na kawałki.

Szczęśliwiec ma niewiele czasu na delektowanie, ponieważ kolejna osoba właśnie wyrzuciła szóstkę. Ma ona prawo konsumować ową słodycz, ale musi założyć te rzeczy, które włożył na siebie przeciwnik. A pozostali uczestnicy z nadzieją w oczach próbują wyrzucić szczęśliwą liczbę.

Zabawa trwa do momentu zjedzenia całej czekolady. Naprawdę trzeba mieć szczęście, żeby w takich „warunkach” zjeść czekoladę. Mnie się to jeszcze nie udało.